शकुन्तलाकथा
A história de Śakuntalā
1. पुरा स्वर्गलोके इन्द्रो देवानां नृपोऽभवत् ।
Antigamente, em svarga-loka, existia Indra, o rei dos devas.
2. यथा पृथिव्यां नराणां नृपा भवन्ति तथैव स्वर्गलोके देवानां नृप इन्द्रः ।
Assim como existiam os reis dos homens na terra, da mesma forma existia Indra [que era] o rei dos devas em svarga-loka.
3. तस्य सभायां बह्व्यो देवकन्याः प्रतिदिनं नृत्यन्ति स्म ।
Na corte dele, muitas ninfas dançavam diariamente.
4. तासु देवकन्यासु मेनका नाम काचित् सुन्दर्यवर्तत ।
Dentre essas ninfas, uma certa de nome Menakā era linda.
5. कदाचित् सा स्वर्गलोकात् पृथिवीमगच्छत् ।
Uma vez, ela foi de svarga-loka a terra.
6. यदा सा पृथिव्यामभ्राम्यत्तदा सा कस्मिन्नपि वने कञ्चन मुनिमपश्यत् ।
Quando ela vagava na terra, então, em uma certa floresta, ela viu um certo sábio.
7. सा तस्य मुनेः समीपं गत्वा चिरं तस्य मुखमैक्षत ।
Ela, tendo ido à proximidade desse sábio, olhou para seu rosto por um longo tempo.
8. स मुनिर्नेत्रे निमील्येश्वरमेव चिन्तयति स्म ।
Esse sábio, tendo fechado os olhos, pensou somente em Īśvara.
9. तस्य मुनेः पुरतः स्थित्वा मेनका तमपृच्छत् ।
Tendo permanecido diante desse sábio, Menakā perguntou a ele:
10. हे मुने कस्त्वं किं तव नाम त्वं कं चिन्तयसि त्वं सुन्दरो भवसि ।
Ó sábio, quem [és] tu? Qual teu nome? Tu pensas em que? Tu és lindo.
11. त्वां दृष्ट्वाहं सुखं लभे अपि त्वं मां दृष्ट्वा सुखं लभसे इति ।
Tendo te visto, eu obtenho prazer. Tu também, tendo me visto, obténs prazer?
12. तस्या नार्यास्तद्वचनं श्रुत्वा स मुनिस्तां नारीमैक्षत ।
Tendo escutado essa fala dessa mulher, esse sábio olhou para essa mulher.
13. अतीव सुन्दरं तस्या मुखं शरीरं चेक्षित्वा स मुनिरीश्वरमपि व्यस्मरत्सोऽचिन्तयत्कैषा नारी नाहमेतां कदाप्यत्र वन ऐक्षे ।
Tendo olhado o rosto e o corpo extremamente belos dela, esse sábio esqueceu-se até de Īśvara. Ele pensou “Quem [é] esta mulher? Eu nunca a vi aqui na floresta.”
14. एषातीव सुन्दरी ।
Ela [é] extremamente bela.
15. एतस्या मुखं चन्द्र इव शोभते ।
Seu rosto brilha como a lua.
16. यद्येषा मे भार्या भवेत्तर्ह्यहमेतस्याः कृत ईश्वरमपि त्यजेयम् ।
Se ela fosse minha esposa, então eu, feito dela, abandonaria até a Īśvara.
17. इति चिन्तयित्वा स मुनिस्तां नारीमभाषत हे नारि अहं विश्वामित्रो नाम मुनिः ।
Tendo assim pensado, esse sábio falou a essa mulher: “Ó mulher, eu sou o sábio de nome Viśvāmitra.
18. पुराहं नृपोऽवर्ते ।
Anteriormente, eu era um rei.
19. किन्त्वीश्वरं द्रष्टुमहं वनमागत्य तपः करोमि ।
Mas tendo vindo a floresta para ver Īśvara, eu faço ascese.
20. अहं चिरं न कामपि नारीमपश्यम् ।
Eu não vejo uma mulher assim há muito tempo.
21. तथाप्यद्य त्वां दृष्ट्वाहं तुष्यामि ।
Mesmo assim, tendo te visto agora, eu estou satisfeito.
22. अहं तुभ्यमेवाद्य स्पृहयामि ।
Eu desejo somente a ti agora.
23. त्वं मे भार्या भवेति त्वामद्याहमर्थये ।
eu te peço agora ‘sê [tu] minha esposa’.
24. त्वया सहाहं सुखं लभेय मया च सह त्वमपि सुखं लभेथाः ।
Junto a ti, eu obteria prazer, e junto a mim tu também obterias prazer.
25. मम तपसा प्रसन्न ईश्वर एव मम भक्तेरेतत्फलं मह्यं यच्छतीत्यहं मन्य इति ।
Eu considero que ‘agradado pela minha ascese, Īśvara me está dando o resultado da minha devoção’.”
26. तस्य मुनेस्तन्मधुरं वचनं श्रुत्वा प्रसन्ना सा मेनका तेन मुनिना सहैव तस्मिन् वनेऽवसत् ।
Tendo escutado esse discurso doce desse sábio, essa Menakā, [que estava] agradada, habitou nessa floresta de fato junto a esse sábio.
27. अथ तयोरेका कन्याजायत यदा सा कन्याजायत तदैव विश्वामित्रो मुनिर्मेनकां त्यक्त्वान्यत्रागच्छत् ।
Então uma filha deles [dois] nasceu [e] quando essa filha nasceu, neste mesmo momento, o sábio Viśvāmitra, tendo abandonado Menakā, foi para outro lugar.
28. तदैव स्वर्गलोक इन्द्रो मेनकामस्मरत् – क्व सा मेनका ? सा स्वर्गलोकं पुनरागत्य मम सभायां नृत्यत्विति ।
Neste mesmo momento, em svarga-loka, Indra lembrou-se de Menakā: “Onde [está] a Menakā? Que ela, tendo retornado a svarga-loka, dance em minha corte.”
29. ततः सा मेनकापि स्वां कन्यां पृथिव्यां वन एव त्यक्त्वा स्वर्गलोकमगच्छत् ।
Então, a Menakā, também tendo abandonado a própria filha na terra, na mesma floresta, foi a svarga-loka.
30. तदा तां वने पतितां बालां दृष्ट्वा सर्वे शकुन्तास्तस्याः समीपमागच्छंस्तस्यै च स्वमन्नं जलं चायच्छन् ।
Então, tendo visto essa menina caída na floresta, todos os pássaros śakuntas vieram a proximidade dela e deram para ela sua comida e água.
31. एवं शकुन्तास्तामरक्षन् सा चावर्धत ।
Dessa forma, os pássaros śakuntas a protegeram, e ela cresceu.
32. अथैकदा कण्वो नाम मुनिस्तां बालिकां वनेऽविन्दत् ।
Então, um dia, o sábio de nome Kaṇva, encontrou essa menininha na floresta.
33. स च तां स्वमाश्रमं नीत्वा तामपालयत् ।
E ele tendo trazido ela ao seu āśrama, cuidou dela.
34. स कण्वो मुनिरेव मे जनक इति सामन्यत ।
Ela pensou: “Esse sábio Kaṇva [é] meu pai de fato”.
35. स च तां स्वां कन्याममन्यत ।
E ele [também] a considerou sua filha.
36. यदा सा कन्या तरुण्यभवत्तदा दुष्यन्तो नाम नृपस्तां कण्वस्य मुनेराश्रम ऐक्षत ।
Quando essa menina se tornou jovem, então o rei de nome Duṣyanta a viu no āśrama do sábio Kaṇva.
37. तां दृष्ट्वा प्रसन्नो दुष्यन्तो नृपस्तामार्थयत किं तव नाम त्वां दृष्ट्वा प्रसन्नोऽहं त्वां मे भार्यामिच्छामीति ।
Tendo a visto, o rei Duṣyanta, [que estava] agradado, perguntou a ela: “Qual teu nome? Tendo te visto, eu, [estando] agradado, desejo a ti [como] minha esposa”.
38. ततः सावदत् हे नृप, मम नाम शकुन्तलेति ।
Então ela falou: “Ó rei, meu nome [é] ‘Śakuntalā’.
39. यदि मम पुत्र एव त्वदनन्तरं नृपो भवेत्तर्ह्येवाहं तव भार्या भवेयमिति ।
Se meu próprio filho fosse o rei após de ti, somente nesse caso, eu seria tua esposa.”
40. तथा भवत्विति दुष्यन्तः शकुन्तलामभाषत ।
Duṣyanta falou a Śakuntalā: “Que assim seja”.
41. ततः सा तस्य भार्याभवत् ।
Então ela se tornou a esposa dele.
42. तयोर्भरतो नाम पुत्रोऽजायत ।
O filho deles [dois], de nome Bharata, nasceu.
43. स एव दुष्यन्तादनन्तरं नृपोऽभवत् ।
Ele de fato se tornou o rei depois de Duṣyanta.
44. भरतो यस्य देशस्य नृपः स भारतो देशः ।
Bharata [era] o rei do país o qual [era] o país Bhārata.
45. तस्माज्जनास्तं देशं भारतदेशं वदन्ति ।
Portanto, as pessoas chamavam esse país de país Bhārata.